ما عیدی نخواستیم ولی وجدانن دیگه حالمونم نگیرید.. رفتم یه دور زدم مثلا خواستم با ماشین سواری یکم حالم بهتر بشه..نشد که هیچ.. بدترم شدم.. مثل ابله ها اهنگ گذاشتم و باصدای بلند گریه کردم.. بعد یه لحظه با خودم گفته چه باکلاس شدم مثل تو فیلما منتها بعد که تو آینه خودمو نگاه کردم کلا همون یه ذره اعتماد به نفسمم نابود شد.. دماغ قرمز ورم کرده.. زیر چشم ها سیاه.. دور لب هامم قرمز.. خدایی ندیدم موقع گریه کسی دور لب هاش قرمز بشه فکر کنم خدا اشتباهی بجای قرمزی گونه تیک قرمزی لب رو زده.. خلاصه بیخیال باکلاسی شدم و گازشو گرفتم برگشتم.. تو ساختمونمونم هییییشکی نیس نمیدونم

هر سری که دوری بیشتر میشه انگار عادی تر میشه برام..چقدر از عادی شدن می ترسم.. البته باز با هربار دیدن انگار که بار اوله و هیجان روز اولو دارم..

...............................

خسته شدم دیگه چرا نمیگذره.. هرچند که هنوز نمیدونم بعد قراره چی بشه اما حس میکنم هرچی باشه بهتر از این روزاس چون خودم روزامو میسازم

.....................................

این روزا که دیگه وبلاگ رو به فراموشیه من برای چندمین بار شروع کردم به نوشتن وبلاگ..

اگر همسفرای مسیر برگشت رو فاکتور بگیرم میشه گفت سفر خوبی بود... البته باید گرمای شدید رو هم نادیده بگیرم تا بتونم بگم واقعا خوش گذشت سفر به شهری که دریا نداره بیشتر از دو سه روز نباید طول بکشه چون دیگه آسمون پرستاره آخر شب و تمیزی هوا دم صبح بعد از دو سه روز تکراری میشه.. دور بودن از اینترنت و تلگرام و اینستاگرام و ... هم که تجربه ی سخت و خوبی بود ولی خب باعث شد حال معتادین عزیز در حال ترک رو درک کنم... اما با همه ی این تفاسیر خونه ی خودمون الان بهترین جای دنیاس برام.... هوایی که نفسهات توشه...کوچه خیابونایی که رنگ تورو دارن... اینا یه چیز دیگس..

اخه چرا منی که تو کل عمرم هیچ گونه وسیله ی الکتریکی و غیر الکتریکی و شیشه ای و سفالی و ... خراب نکردم.. حتی یه خش رو هیچ چیز ننداختم تا به حال... حالا در عرض یک ماه یک عدد لیوان دو عدد پیاله یک عدد دیس رو چنان شکستم که گویی چنان وسایلی از ازل در جهان هستی نبوده!!! موبایل نازنینمو شکستم لب تابمو پر از خش و خط کردم.. و همین دیشب اخرین موفقیتم این بود که گوشی قرضی دوستی رو که باهاش تعارف دارم هم به فنا دادم... همه فانی اند و او باقی... مطمئنا دستهایی پشت پرده هست که باعث شده این همه اتفتق زنجیروار منو بی عرضه و دست و پا چلفتی جلوه بده

دروغ گفتم.. نمیام هی حرف زدیم و گفتی چقدر صدات پر انرژیه و من سعی کردم حتی اون روزی که زنگ زده بودم کلی غر بزنم ولی تو گفتی هنوز انرژی تو صداته باز هم یجورایی انرژی به خودم بدم بخاطر تو... ولی از بس نیومدی دیگه هیچی ازم نمونده حتی حوصله ی خودتم ندارم تازه وقتی پیام میدی هی میخوام دیرتر جوابتو بدم بلکه نگرانم بشی ولی نهایت تلاشم اینه که دو سه دقیقه میتونم صبر کنم البته گوبا دیروز ظهر پیام داده بودی ولی به من نرسیده بود و تو بعد از ده ساعت نگرانم شدی که چرا جوابتو ندادم تو همیشه یه توجیه برای رفتارت داری و من همیشه آخرش طبق قانون نانوشته ای توضیح میدم که من ن

فکر نمیکردم هنوزم کسایی باشن که اعتقاد داشته باشن بچه میاد روزی رو هم باخوش میاره.. و بر اساس این اعتقاد بچه دار بشن...

ولی هستن

و ما داریم میریم بیمارستان دیدن مادر و نوزاد

چقد خسته کننده س برام این دید و بازدید ها و رسم و رسومات ... ولی وقتی مامان بگن باید برم